Tak zamachowiec wybierał swoje ofiary. Dorożkarki ujawniły wstrząsające szczegóły

Dorożkarki opowiedziały o zachowaniu napastnika

Dramatyczne wydarzenia, do których doszło na krakowskim Rynku Głównym, pozostawiły po sobie wiele bolesnych wspomnień. Wśród osób, które znalazły się blisko miejsca ataku, były Anna Dąbek i Justyna Śmiałek. Dorożkarki opowiedziały Filipowi Chajzerowi o tym, co działo się, gdy rozległy się strzały.

Z ich relacji wynika, że napastnik miał działać w sposób przemyślany – zatrzymywać samochód, wskazywać kolejne osoby i strzelać w ich kierunku. Kobiety wymieniły również imiona poszkodowanych: Basi, Marty, Agnieszki i Piotra. Ich opowieść odsłania dramatyczną perspektywę osób, które obserwowały te wydarzenia z bardzo bliska. Filip Chajzer zapytał swoje rozmówczynie, czy napastnik celował specjalnie w ich dorożki.

Kobiety wyjaśniły, że według tego, co zaobserwowały, jego celem nie były pojazdy, lecz znajdujący się w pobliżu ludzie.

On stricte zatrzymywał się samochodem, celował i strzelał w ludzi. Gdyby on chciał strzelać w konie, rozstrzelałby wszystkie.

W dalszej części rozmowy dorożkarki opisały, jak miał wyglądać przebieg ataku. Według ich relacji mężczyzna poruszał się samochodem, początkowo szybko, a następnie zwalniał. Zatrzymywał się, wybierał cel i strzelał.

Zatrzymywał się, wybierał cel i zabijał.

Kobiety stanowczo zaprzeczyły również, że strzały były przypadkowe. W ich ocenie napastnik podejmował decyzje dotyczące tego, do kogo strzelał. To właśnie ten fragment rozmowy szczególnie mocno zwrócił uwagę Filipa Chajzera.

Michał Oksiński wybiera sobie ludzi

W rozmowie padły również imiona osób, które miały być wybierane przez napastnika jako kolejne cele.

Basię, Martę, Agnieszkę, Piotrka, Piotrka wybierał po kolei tych wszystkich ludzi, żeby ich zabić.

Jedna z rozmówczyń zwróciła uwagę, że napastnik miał oddawać do jednej osoby więcej niż jeden strzał. Wspomniała również o Basi, w którą – według jej relacji – miał celować w głowę.

On celował w głowy po prostu.

Dorożkarki opowiadały o tych wydarzeniach z ogromnymi emocjami. Nie były to dla nich anonimowe osoby znane wyłącznie z doniesień medialnych. To ludzie z ich środowiska, z którymi pracują i których dobrze znają. Dlatego każda informacja o rannych i ich stanie zdrowia miała dla nich szczególne znaczenie.

Jedna z kobiet była nieruchomym celem

Szczególnie poruszający moment rozmowy nastąpił, gdy Filip Chajzer dopytał o Basię. Zapytał, czy napastnik rzeczywiście wybrał ją jako cel. Kobiety potwierdziły tę wersję i wyjaśniły, dlaczego ich zdaniem sytuacja była tak dramatyczna.

Tak, bo była nieruchomym celem. Była nieruchomym celem. Nie miała jak uciec.

Dorożkarki opisywały, że osoby pracujące przy koniach nie mogły po prostu porzucić wszystkiego i uciec. Odpowiadały nie tylko za własne bezpieczeństwo, ale również za zwierzęta, które w tamtym momencie znajdowały się w samym centrum zagrożenia.

Kobiety przyznały, że również znalazły się na linii strzału. Jedna z nich opowiedziała, że pocisk świsnął pomiędzy nią a Anią. W pewnym momencie padło pytanie, czy same także były celem. Odpowiedź była jednoznaczna: stały w miejscu, a niebezpieczeństwo znajdowało się bardzo blisko.

Nie zostawiły koni. Jedna z dorożkarek wróciła po koleżanki

Jednym z najbardziej przejmujących fragmentów rozmowy była opowieść o decyzji, którą kobiety musiały podjąć w trakcie ataku. Filip Chajzer zwrócił uwagę, że mogły próbować uciekać w kierunku Sukiennic i ratować przede wszystkim siebie. Dorożkarki wyjaśniły jednak, że nie przyszło im do głowy pozostawienie zwierząt.

Nikt z nas koni nie zostawił.

Jedna z kobiet opowiedziała, że wsiadła na konia i chciała pomóc koleżankom, z którymi na co dzień pracuje. Podkreśliła, że nie było mowy o porzuceniu pozostałych osób ani koni.

Wspomniała również, że w pewnym momencie usłyszała ostrzeżenie od koleżanki, która kazała jej uciekać. Kobieta obawiała się, że napastnik może objechać rynek i ponownie zacząć strzelać. Ostatecznie dorożkarka skierowała konie w lewo i razem udały się w stronę garażu, w którym przechowywana jest dorożka.

Po drodze miały również informować innych ludzi, aby się chowali i uciekali. Nie myślały wyłącznie o własnym bezpieczeństwie. Chciały ostrzec osoby, które nadal znajdowały się w pobliżu.

Dorożkarki mówią o niezwykłym zachowaniu zwierząt

Kobiety zwróciły uwagę na jeszcze jeden szczegół, który szczególnie zapadł im w pamięć. W normalnych sytuacjach stresowych konie często reagują ucieczką. Tym razem jednak zachowały się inaczej. Stały w miejscu, mimo że wyraźnie się bały.

Te konie stały, bały się, przebierały nogami, ale czekały, aż wsiądę. Nie ruszyły dorożką, czekały, aż powiem: jedziemy w prawo albo w lewo.

Jedna z dorożkarek opowiedziała, że dopiero kiedy skierowała konie w lewo, oba zwierzęta ruszyły. W jej ocenie ich zachowanie miało ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa kobiet.

Tak, uratowały nam życie tak naprawdę.

Rozmówczynie przyznały, że trudno im wyjaśnić, jak udało się wszystkim wydostać z tej sytuacji. Zwróciły uwagę na więź, jaka łączy je ze zwierzętami, oraz na zaufanie, które budowały przez lata wspólnej pracy.

Dorożkarki nie zapomną tych chwil do końca życia

W końcowej części rozmowy kobiety wróciły do skali niebezpieczeństwa. Zwróciły uwagę, że napastnik oddawał po kilka strzałów w kierunku jednej osoby. Podkreślały, że różnica między znalezieniem się w bezpiecznym miejscu a trafieniem przez pocisk mogła wynosić zaledwie kilka chwil.

Nas dzieliły dwie sekundy, może nawet mniej od tego, żeby zaczął strzelać.

Ich relacja pokazuje, jak niewiele brakowało, by dramatyczne wydarzenia na krakowskim Rynku pochłonęły jeszcze więcej ofiar. Dorożkarki przeżyły, ale wspomnienia z tamtego dnia pozostaną z nimi na długo. W rozmowie z Filipem Chajzerem nie ukrywały emocji i wielokrotnie podkreślały, że trudno im zrozumieć, jak mogło dojść do tak brutalnego ataku.

To nie była dla nich zwykła praca ani kolejny dzień spędzony na krakowskim Rynku. W jednej chwili musiały walczyć o bezpieczeństwo własne, swoich koleżanek, innych ludzi i zwierząt, za które odpowiadały. Ich opowieść jest świadectwem tego, jak dramatyczne były tamte chwile.